Moi boas noites a todas/os!
Ben, aínda que me rebelei coma unha nena caprichosa, ó final non deixo de ser esa nena eterna e aquí vai a miña reflexión (preparádevos)!!!
Capítulo I: Corría o ano 1986.O meu primeiro contacto cun ordenador.Xa vos podedes imaxinar unha aula de 8º chea de ordenadores no sótano do instituto.A linguaxe "go to", "enter", e todas esas palabras coas que tiñamos que elaborar nós un PROGRAMA(!) dalgún xeito fixéronme sentir unha auténtica inútil con isto da informática.Superei estas horas de matemáticas, que tiñamos os sábados pola mañá cada dúas semanas, grazas a un compi chamado Pascal.he aquí a orixe do meu trauma informático!
Capítulo II: Tardei moitos anos en ter un ordenador e o intento dun primeiro contacto foi máis que dubidoso. Pero...isto que é?resulta que os ordenadores nos anos 90 e tantos xa facían eles case todo.Unha só tiña que confirmar ou respostar ou o que fose.Bueno, parece que xa empezamos unha certa e tímida amizade.
Capítulo III: Non tiña moita necesidade de conectarme co meu amigo (o ordenado,r por si alguén botou a súa imaxión a voar) xa que sempre dispoñía de alguén que me solucionase as cousas.Q independencia é esta???Eu, unha muller-nena feita e dereita, dependente?Non!Isto non podía ser.
Capítulo IV: Chego ó CEIP Mestre Valverde Mayo.Ai, deus!Aquí a xente está moi posta.Vou disimular un pouco e facer que tamén entendo disto.Haha!!Paso á Dirección e alí ou aprendes, ou aprendes, e as cousas do día a día xa non me costaban traballo.Ë lóxico, se non tes costume de facer certas cousas, nunca se che afianzarán na cabeza.
The End: Aprendín a utilizar o Corel, a facer os programas dos festivais, insertar imaxes, participei VOLUNTARIAMENTE neses cursos que Carlos nos daba os martes despois da exclusiva de xeito altruista e con moita paciencia, logo o LIM que me sae estupendamente, e agora tamén aprenderei a manexar ARDORA.
Toda a teoría nun principio resulta espesa, pero unha vez que se teñen exemplos visuais e se fan prácticas, o mundo colle outra cor...ou é porque o tempo nos deu unha tregua e saiu o sol? Pois penso que o sol sempre sae, tamén no mundo ARDORA...