VÍA CRUCIS con máis de catorce estacións

Ola compañeir@s:
Estou aquí para facer unha sesión de exercicios espirituais( unha reflexión vaia) sobre o GT que acabamos de "deixar".
Como ben tod@s sabedes, no último proxecto pasei un Calvario. En vez de cargar coa bolsa dos pendrives( porque a miña espalda non estaba para soportar pesos)...  carguei coa cruz; cada un carga coas súas.
Sería por tratar o tema da Semana Santa? Igual sí, igual non.
" Xa tiña de ser así " ( Mª Luz: isto vai para ti polo comentario que fixemos in situ; Silvia: non falamos do cenáculo senón da sala de informática, jjjjj)
Pero non ía ser doutro xeito, despois da tristeza e sufrimento ( paixón!!! Silvia) chegou a resurrección, a luz, o froito dese traballo.

Foi unha entrega en corpo e alma. Carlos estaba aí, ao pé da cruz, como o apóstolo  Xoán e tamén Rosa como María; vivindo o meu padecer.

Do mesmo xeito que Xesús non nos deixou, tampouco nós "deixemos" de loitar e sacrificarnos polo ben dos demais. Que se diga: " Pasaron polo mundo facendo o ben", ben sexa no CEIP  Mestre Valverde Mayo ou noutros centros.
Moitos bicos e aloumiños.

PD. Igual me pasei con  tanta referencia bíblica. Repasade profes, "é cultura".

Despídome co meu gran pendrive:  
FACEDE  COPIAS!!

*As imaxes en jpg, non digades nada.*

Aportarei eu tamén...

Bos días a todas e a Carlos :):):)
Teño que admitir, que o GT resúltame moi, moi cómodo á hora de traballar e elaborar os contidos que me interesan.Así era como o imaxinaba.Ambiente concentrado (a maioría das veces, que hai algunha cotorra que outra, e é incrible que o diga eu co pouco que falo...!), ter a Carlos aí en caso de emerxencia (que é un puntazo, aínda que o coitado é interrompido constantemente nas súas tarefas), e ter tempo para pensar, elaborar e sentirse orgullosas.Sí, síntome moi orgullosa do acadado por min e non é que sexa gran cousa, pero tendo en conta como nos levamos a informática e esta menda, estou eufórica e febril pensando en máis traballos por elaborar.
Sempre é productivo estar nun grupo con bo clima e ter un coordinador polivalente.
Grazas!!!

AS MIÑAS DÚBIDAS EXISTENCIAIS ANTE O GRUPO DE TRABALLO

Facía tempo que non escribía no blog, estou diante do computador e non se que pór. ¿Será medo a non estar á altura dos meus compañeiros ou pánico a meter a pata?. Rosa ¡ánimo, a vida son dous día! Ouzo a voz dun duendecillo cun lixeiro sorriso de ironía na miña cabeza hai que valorar o que aprendo neste grupo. Os meus compañeiros os mellores. Bego ¡¡¡grazas!!!.

Esta semana terminamos o tempo de preparación do proxecto. O noso está focalizado na biblia.

Agora toca que os niñs desenvolvan os exercicios sobre este tema.

A inseguridade apodérase de min igual que as lapas ás rocas nun día de tormenta e penso reláxache que non pasa nada, ¡¡¡ou si!!!

Rosa.

Despois da tormenta...

     Pois iso foi o que pensei o pasado xoves cando de madrugada espertei coa tormenta e... entre volta e volta pensei: eu gardei o que fixen esta tarde?, non me lembro de que exportara e publicara!!!
SOCORRO!!! Non o fixera, e claro, a repetir.
     Despois dunha fin de semana traballando e adiantando cousas (moita choiva e frio axudaron para estar en casa) o luns chego o cole e alguén que me escoita falar con una compañera coa que vou traballar o meu proxecto dime  que en galego dise DINOSAURO e non DINOSAURIO. Imaxinade a cara que me queda pensando en todas as veces que aparece a palabra dinosaurio nos meus traballos. SOCORRO outra vez!!! Volta a repetir e correxir os traballos!.
     Está claro que o meu problema non e facer as actividades e traballar cos programas porque xa os vou entendendo ( con algunas dificultades)e porque non,  dicir que me gusta cada vez máis traballar con eles (quen mo ia dicir a min que casi nin sabía mandar un e-mail).
 O meu problema está nestas tonterías como a de pechar o programa sen máis, ou non comprobar o vocabulario, ( se o fixera en inglés).
     Hoxe xa esta todo máis ou menos rematado e volvo a frase coa que empecei,

                      DESPOIS DA TORMENTA SEMPRE CHEGA A CALMA!

Ou na versión máis moderna, mantén a calma e usa o teu cerebro!

Arribaaaa que toca ir ao cole....!

                                        

                     

Que rápido pasa o tempo... todo o bo remata e, como xa estamos de volta, hai que seguir funcionando neste grupo de traballo tan ameno!

Recoñezo que cando ás 07: 50h. soou o espertador pensei: "Mi madriña que pereza e ... aínda por riba ... ata ás 19 h. no cole.¡Apuffffffffffffffffffffffffffffffffffffff!".

A verdade que non foi tan duro como pensaba ("jajaja"). Aproveitamos moi ben a tarde: repartímonos para as nosas creacións e cada un ao seu(deixando claro que formamos un gran equipo e axudámonos moito). Ao principio, atranqueime un pouco pero, logo, xurdíromme unha morea de  ideas e fixen un pequeno guión do que quero traballar e conseguir cos meus alumnos. ¡E xa a polo en marcha utilizando moitos recursos: LIM, XOGAMOS, ARDORA....! ¡ Canto aprendemos! 

¡Moi ben compañeiros! ¡A seguir así de aplicados!