Facía tempo que non escribía no blog, estou diante do
computador e non se que pór. ¿Será medo a non estar á altura dos meus
compañeiros ou pánico a meter a pata?. Rosa ¡ánimo, a vida son dous día! Ouzo a
voz dun duendecillo cun lixeiro sorriso de ironía na miña cabeza hai que
valorar o que aprendo neste grupo. Os meus compañeiros os mellores. Bego
¡¡¡grazas!!!.
Esta semana terminamos o tempo de preparación do proxecto. O
noso está focalizado na biblia.
Agora toca que os niñs desenvolvan os exercicios sobre este
tema.
A inseguridade apodérase de min igual que as lapas ás rocas
nun día de tormenta e penso reláxache que non pasa nada, ¡¡¡ou si!!!
Rosa.
No hay comentarios:
Publicar un comentario